YALNIZLIĞIMIZ BİLE KALABALIK

MELTEM YUVARLAK
20 Kasım 2026 Cuma 17:55
Yan yana yaşıyor, birbirimizden uzaklaşıyoruz.
Bir zamanlar aile sofralarında herkesin anlatacak bir hikâyesi, birbirini dinleyecek zamanı, paylaşacak bir hatırası vardı. Şimdi aynı sofranın etrafında koca bir aile oturuyor ama herkes başka bir dünyanın içinde yaşıyor.
Birinin elinde telefon, diğerinin gözleri ekranda… Çocuklar kendi dünyasında, büyükler kendi meşguliyetinde. Aynı evin içinde birbirine en yakın olması gereken insanlar, birbirlerinin sesine yabancılaşıyor.
Artık ziyaretler bile telefonların arasına sıkışmış durumda. Bir araya geliyoruz ama birbirimize vakit ayırmıyoruz. Bir fotoğraf çekip o anı paylaşıyoruz fakat bazen o anın kendisini yaşamayı unutuyoruz.
Dijital dünya bize uzakları yakın etti; ne yazık ki bazı yakınlarımızı da bizden uzaklaştırdı.
Bir düşünün: Kaç aile akşam yemeğinde gerçekten sohbet ediyor? Kaç anne çocuğunun gözlerine bakarak onu dinliyor? Kaç evlat, anne babasının anlattıklarını bir ekrana bakmadan dinliyor? Kaç dost, karşısındakinin yüzüne bakarak hâl hatır soruyor?
Oysa insanın ihtiyacı olan şey sürekli bağlantıda kalmak değil, gerçekten bağ kurabilmektir.
Bir mesajın ulaşması kolaydır ama bir gönle ulaşmak emek ister. Beğeni almak mümkündür ama bir insanın hayatında gerçek bir yer edinmek başka bir değerdir.
Teknolojiye karşı değiliz. Elbette çağın imkânlarından yararlanacağız. Ancak hiçbir ekran, bir annenin evladıyla yaptığı sohbetin; hiçbir bildirim, bir babanın ailesiyle geçirdiği akşamın; hiçbir sanal kalabalık, aynı sofrada kurulan samimi bir bağın yerini tutamaz.
Çünkü aile, aynı çatı altında bulunmakla değil, birbirinin hayatında gerçekten var olmakla ailedir.
Belki de artık telefonlarımızı biraz daha az, birbirimizin yüzünü biraz daha fazla görmeliyiz. Çocuklarımızın büyüyen dünyasını, büyüklerimizin anlatılmayı bekleyen hatıralarını, sevdiklerimizin sessizce beklediği ilgiyi fark etmeliyiz.
Unutmayalım; bir gün telefonlarımızdaki bütün bildirimler susacak. Geriye ise kiminle gerçekten vakit geçirdiğimiz, kimin elini tuttuğumuz ve kimin gönlüne dokunduğumuz kalacak.
Aynı evde yaşayıp birbirine yabancılaşan bir toplum olmamak için birbirimize yeniden zaman ayırmalıyız.
Çünkü en acı yalnızlık, insanın kalabalık bir ailesi varken bile kendisini kimsesiz hissetmesidir.
- Geri
- Ana Sayfa
- Normal Görünüm
- © 1983 Antalya Son Haber
