ŞAİRİN ÖLÜMÜ VE SONRASI: ORHAN VELİ (1914-1950)

Orhan Veli'nin Cenaze Töreni

Orhan Veli’nin cenazesi 17 Kasım’da Beyazıt Camii’nden kaldırılır. Resmi bir tören yoktu ama cenazeye yüzlerce insan katılır. Bunların arasında pek çok üniversiteli gençle beraber, öğretim üyeleri, gazeteciler, yazarlar, şairler, ressamlar ve tiyatro sanatçıları vardır. Ahmet Hamdi Tanpınar, Mazhar Şevket lpşiroğlu, Mina Urgan, Burhan Toprak, Rıfkı Melül Meriç, Asaf Hala Çelebi, Fikret Adil, Reşat Ekrem Koçu, Nizamettin Nazif, Fazıl Hüsnü Dağlarca, Sabahattin Kudret Aksal, Münir Süleyman Çapanoğlu, Feridun Fazıl Tülbentçi, Behçet Kemal Çağlar, Hüsamettin Batak, Abdulbaki Gölpınarlı, Orhon M. Arıburnu, Rıfat Ilgaz, Sinan Korle, Cavit Yamaç, Fahir Onger, Rakım Çalapala, Ziya Osman Saba, Yaşar Nabi Nayır, Bedri Rahmi, Eren Eyuboğlu, Sabri Berkel, Cemal Tollu, Agop Arad, Nuri iyem, Halil Dikmen, Necmi Rıza, Ercümend Behzad vs. 

Orhan Veli için çelenkler de gelir: Sanat Dostları Cemiyeti, Telif Haklarını Koruma Cemiyeti, Demokrat Parti, Yeditepe, Varlık, Yeni İstanbul, Türk Editörler Derneği (ki “Editörler” yerine “Editerler” yazılması da kaderin bir cilvesiydi). Cenaze eller üstünde Beyazıt’tan Çarşıkapı, Çemberlitaş yoluyla Cağaloğlu’na doğru götürülürken en önde, sıradan bir ağacın yapraklarıyla çerçevelenmiş Yaprak çelengi gitmektedir. Gazeteciler Cemiyeti’nin önündeki birkaç dakikalık duraklamadan sonra yine eller üzerinde Sirkeci’ye getirilen tabut burada arabaya konularak Rumeli Hisarı’na doğru yola çıkarılır. Sabahattin Eyuboğlu mezar yerini seçerken ‘Urumeli Hisarına oturmuşum / Oturmuş ta bir türkü tutturmuşum” dizelerinden etkilenmiştir şüphesiz. Orhan Veli’nin mezarı için yardım kampanyası açılır.

Abidin Dino mezarın projesini, Mimar Nevzat Kemal de inşaatını yapar. Mezar taşına ise Emin Barın şu ibareyi hakkeder: ORHAN VELİ 1914-1950.