KELİMELERİM SUSTU

İçimden geçenleri kaleme veya klavyeye dökemediğim duygu ve düşüncelerimden dolayı suçluluk duyuyorum.

Bugün hüzünlü bir sabaha uyandım. Asrın lideri, büyük insan Mustafa Kemal Atatürk’ü kaybettiğimiz yılda yaşıyor gibiydim. Hüzün içimde büyüdükçe büyüdü. Bizler okuma yazma öğrenmeden Atatürk şiirleriyle büyüdük. Okula başladık; okuma yazma öğrenirken her şeyden önce Atatürk’ün kim olduğunu, bizlere nasıl bir ülke ve medeniyet bıraktığını öğreten, kısa bir süre önce kaybettiğim kıymetli öğretmenim ERDOĞAN EREN ’e ithafen olsun bu satırlarım.

Mevsimlerden güz. Sararmış, kurumuş yapraklar insan ömrünü hatırlatıyor gibi geliyor bana. Rüzgârla savrulan yapraklar, daha yaşanılacak şeyleri yaşamadan giden büyük insan Atatürk’ümüzü hatırlatıyor bu hüzünlü günde.

Bizler unutmadık, elimizden geldiğince de unutturmayacağız.

Şu anda Bucak’tayım (Burdur). Bugünün hatırına dışarıda soğuk bir hava olmasına rağmen kızımla balkonda dakikaları sayarak saatin 09.05 olmasını beklerken üşümeye ve soğuğa aldırmadık. Karşımızda üniversitede asılı olan Türk bayrağımıza ve Atatürk posterine bakarken yakınımızdaki devlet hastanesi ambulanslarının siren sesleriyle rahmet ve minnetimizle saygı duruşumuzu yaptık.

Üzüldüğüm yanı ise bizim özellikle balkona çıkmamıza rağmen; evet, hava soğuktu fakat ölüm kadar soğuk değildi. Bu kadar zor muydu yılda bir kez, bir dakikalık da olsa minnetimizi göstermek? Gördüğüm 1-2 kişi dışında, üniversite öğrencilerinin bile hiçbir şey yokmuş gibi yollarına devam etmeleri... Bu kadar zor muydu okulu kimin sayesinde okuduklarını idrak edemeyenleredir üzüntüm ve sitemim.

Sevinçlerimizi paylaşırken başka, hüzünlerimizi paylaşırken başka kokar yazılarımız. O yüzden bu 10 Kasım’da kelimelerimi susturmak istemedim.

Saygı ve minnetle.