ISRARCI GEÇİNMELER

Emekli bir polisin emekli maaşı ile geçinememesini, acil çözüm beklentisini anlatma çabasının geldiği son noktayı, üzülerek gördük.

Maalesef, emeklilerimiz, asgari ücretlimiz, memurumuz, işçimiz, işverenimiz artık geçinemiyor. 

Ancak, geçinme sorunlarına çözüm arayışları hala devam ettikçe ezici şekildeki ısrarcı geçinme durumunu yaşamak zorunda kalıyor. Yani, yeri geliyor aç kalıyor, yeri geliyor açıkta kalıyor, yeri geliyor çocuğunun ihtiyacını karşılamakta zorlanıyor. 

Yıllarca devlete hizmet etmiş bireylerin dahi temel ihtiyaçlarını karşılamakta ne kadar zorlandığını görmek için daha ne olması lazım dedirten anlardayız.

Ekonomik belirsizliklerin ve hayat pahalılığının yüksek olduğu son yıllarda, geçim mücadelesi veren tüm kesimlerin seslerini duyurma çabası son derece insani ve haklı bir beklentidir. 

Toplumun tüm katmanlarında hissedilen bu sıkıntıların aşılması için kalıcı ve adil ekonomik çözümler üretilmesi, alım gücünün artırılması ve refah payının adil dağıtılması en büyük ortak beklentidir.

Türkiye’de 2000 yılından günümüze en düşük emekli maaşı (en yaygın olan SGK 4/a taban aylığı) ile net asgari ücretin değişimi, emeklilerin alım gücündeki makasın nasıl kapandığını ve tersine döndüğünü gösteren en önemli ekonomik göstergelerden biridir. 

2000 ‘li yılların başında en düşük emekli maaşı asgari ücretin yaklaşık 1,3 ila 1,5 katı düzeyindeyken, özellikle 2008 yılındaki sosyal güvenlik reformu (aylık bağlama oranlarının düşürülmesi) ve sonraki yıllarda uygulanan taban aylık politikaları nedeniyle günümüzde asgari ücretin belirgin şekilde altına düşmüştür.

Asıl sorunlardan biri de bu şekildeki durum ile emeklilik kavramının içi boşaltılmıştır. Artık insanımız emekli olunca yıllarca çalıştım,  rahatça dinlenirim, seyahat ederim diyememektedir.

Bazı hususların artık işin içinden çıkılmaz sorun haline geldiğini anlamak için sayfalar dolusu makro ekonomikrapora, grafiklere, endekslere bakmamıza gerek yok. 

Bazen gözümüzün önünde yaşanan bir olay gelinen noktanın sonuç raporunu anlatır. 

Bir yerde raporları anlatın durun, raporlara göre çok iyi noktalarda olduğumuzun altını çizin, defalarca övünerek ne müthiş işler yaptık, bunları da biz yaptık, yapacağız demeye devam ettiğiniz bir anda bir durun bakın ülkenin sosyal adalet terazisinin nasıl değiştiğine o zaman raporlar iyi güzel de biz buraya gözlerimizi kapatmışız bu kısmı görememişiz mi diyeceksiniz, yoksa gördüklerinizi yok sayıp raporları okumaya mı devam edeceksiniz. 

Bir yerde bir yanlış yaptık demek çok da zor olmasa gerek, doğruyu yakalamak yanlış yapıldığını kabul ettiğiniz andan itibaren kendini göstermeye başlayacaktır. 

Bu ülkenin üretken gücünün insan kaynağı performansıolduğunu görmek gerekir. 

Ömrünü üretime adamış emeklinin yaşadığı sorunlar görülmez ise, bu günün asgari ücretlinin yaşadığı sorunlar görülmez ise,kobilerin, esnafın sorunları görülmez ise, ezici şekildeki ısrarcı geçinin modeline devam edilir ise,  üretken güçlerimiz elimizden uçup gidecektir.  

Beyin göçlerine çözüm arayışınızın temelindeki nedenin, ezici şekildeki ısrarcı geçinin politikasından vazgeçilmesinin elzem hal aldığını görmek lazım.

Gerçek refahın, gelir adaletinin korunmasıyla mümkün olacağını kabul etmek lazım. 

Bir ülkenin dününe emek vermiş insanları, bu günün asgari yaşam standardının gerisine itiliyorsa orada durup düşünmek lazım. 

Emekli maaşlarının pansuman tedbirlerle “taban aylık” formülleriyle Hazine’den tamamlamak geçici çözümlerdir. 2008 yılından bozulan sistemin ayarlarının yeniden revize edilmesi ve emeklinin hakkının popülizme kurban edilmeden sistemli bir şekilde asgari ücretin üzerine çıkarılması gerekir. 

Adil bir toplum, sadece çalışanına değil, emeklisine de sunduğu hayat standardıyla da ölçülür.