GÖZYAŞI VAR, UMUT DA VAR

Bitti…
Bir Dünya Kupası hayali daha, son düdükle birlikte tarihin sayfalarına karıştı. A Milli Takımımız, ABD karşısında 90+8. dakikada Kaan Ayhan'ın attığı golle sahadan 3-2 galip ayrıldı. Ancak aynı saatlerde Avustralya ile Paraguay'ın golsüz berabere kalması, gruptaki dengeleri değiştirmedi. Üç puanımız vardı ama yetmedi. Ay-yıldızlılar, Dünya Kupası'na grup aşamasında veda etti.
Acısı büyük. Çünkü bu forma, bu millet için yalnızca bir futbol takımı değil; ortak sevincin, ortak hüznün ve ortak hayallerin adıdır. Her Dünya Kupası, milyonlarca insanın çocukluk heyecanını yeniden yaşadığı, ekran başında tek yürek olduğu bir sahnedir. O sahneden erken ayrılmak elbette kolay kabul edilecek bir durum değil.
Ama bu vedanın içinde bile anlatılmaya değer bir fotoğraf vardı.
Dakikalar 90+8'i gösterirken hala kazanmak için mücadele eden futbolcular… Son saniyeye kadar pes etmeyen bir takım… Turnuvadan elendiklerini bildikleri halde formasının hakkını vermekten vazgeçmeyen bir karakter…
İşte geleceğe dair en büyük umut da burada saklı.
Elenmek başarısızlıktır; bunu inkar etmenin kimseye faydası yok. Hatalar konuşulacak, eksikler masaya yatırılacak, alınması gereken dersler alınacak. Çünkü büyük futbol ülkeleri, başarılarını yalnızca kazandıkları kupalarla değil, kaybettikleri turnuvalardan çıkardıkları derslerle inşa ettiler.
Türk futbolunun da bugün en çok ihtiyacı olan şey, günü kurtaran teselliler değil; uzun vadeli bir futbol aklıdır. Genç oyunculara güvenen, istikrarı önceleyen ve her turnuvaya gerçekten hazır giden bir yapı…
Belki bu Dünya Kupası defteri kapandı.
Ama ay-yıldızlı formanın hikayesi bitmedi.
Çünkü bu ülke, küllerinden doğmayı bilen takımların ülkesidir. Bugün tribünlerde gözyaşı var. Yarın ise aynı tribünlerde yeniden umut olacak.
Ve belki de bir sonraki Dünya Kupası'nda, bugün yaşanan bu hayal kırıklığı; çok daha büyük bir başarının ilk satırı olarak hatırlanacak.