GİDENE NOKTA, GELENE BÜYÜK HARF

Hayat bazen insana en zor dersi bir insan üzerinden verir: Gitmeyi bilmeyeni uğurlamayı, kalmayı hak etmeyeni bırakmayı…
Bazı insanlar hayatımızdan çıkar. Ardında bir boşluk bırakacağını sanırız. Oysa zaman geçince anlarız ki, bazı gidişler eksiltmez; yer açar.
Çünkü insan, hayatında herkese sonsuz bir yer ayırmak zorunda değildir. Kıymet bilmeyene kendini anlatmak, yanlış anlayana kendini savunmak, gitmek isteyene kapıyı tutmak insanı yorar.
Bazen yapılması gereken tek şey vardır:
Gidene nokta koymak.
Nokta koymak öfke değildir. Kin hiç değildir. Nokta; insanın kendisine duyduğu saygıdır. “Ben artık aynı yerde beklemiyorum” diyebilmektir.
Ve sonra hayatın en güzel tarafı başlar:
Yeni geleni, geçmişin gölgesinde bırakmamak…
Çünkü herkes geçmişin bedelini ödemek zorunda değildir. Yeni gelen insana, eskilerin hatalarının hesabını sormak da adalet değildir.
Hayatımıza giren her insanı eski yaraların ölçüsüyle değerlendiremeyiz. Belki de karşımıza çıkan yeni insan, bize yıllardır unuttuğumuz güveni yeniden hatırlatacaktır.
Bu yüzden bazı kapıları kapatırken pişman olmayın.
Her kapanan kapı kayıp değildir.
Bazıları, doğru insanın girebilmesi için kapanır.
Gidene nokta koyun.
Ama geleceğe virgül bırakmayın.
Büyük harfle başlayın.
Çünkü insanın hayatında bazı insanlar cümle olur, bazıları ise sadece bir noktalama işareti…
Ve unutmayın: Hayat, geçmişte kalanların değil; bundan sonra nasıl yaşayacağınızı seçenlerin hikâyesidir.