BİR GÜN ANLAYACAKSINIZ: KENDİNİZE AYIRDIĞINIZ ZAMAN DA HAYATTIR

İnsan, hayatın bir gün kendisine teşekkür edeceğini sanarak yaşıyor. Biraz daha sabrediyor, biraz daha susuyor, biraz daha erteliyor. Önce çocukları büyüsün, önce işleri yoluna girsin, önce herkes mutlu olsun… Sonra kendisine sıra geleceğine inanıyor.
Ama hayat, ertelenen hayallerin sonsuza kadar beklediği bir yer değil.
Bir sabah uyanıyorsunuz; yıllar geçmiş. Bir zamanlar içinizi heyecanlandıran şeylere artık aynı gözlerle bakmıyorsunuz. Gitmek istediğiniz yollar, söylemek istediğiniz sözler, başlamak istediğiniz hayatlar birikmiş. Herkes için elinizden geleni yapmışsınız ama kendiniz için ne yaptığınızı düşündüğünüzde içinizde derin bir sessizlik başlıyor.
İşte insanın en ağır yüzleşmesi budur: Yaşadığı hayattan değil, yaşayabilecekken sürekli ertelediği hayattan pişman olmak.
Bize hep güçlü olmamız, sorumluluklarımızı yerine getirmemiz, başkalarını düşünmemiz öğretildi. Fakat kimse, insanın kendisine de bir hayat borçlu olduğunu yeterince anlatmadı.
Oysa kendini düşünmek bencillik değildir. Yorulduğunda durmak, istemediğinde hayır demek, yıllardır ertelediğin bir hayalin peşinden gitmek kimseye yapılmış bir haksızlık değildir. Senin de bu dünyada yalnızca görevlerini yerine getirmek için değil, yaşamak için bulunduğunu hatırlamandır.
Çünkü zaman, kimseye ayrım yapmaz. Makamın da olsa, paran da olsa, herkesin yardımına koşsan da geçip gider. Ve hiçbir başarı, insanın kendi hayatına hiç uğramadan yaşlanmasını telafi edemez.
Bir gün geriye dönüp baktığında kaç kişiyi mutlu ettiğin kadar, kendi hayatında ne kadar var olabildiğini de hatırlayacaksın.
Öyleyse kendini hep son sıraya koyma. Hayatını başkalarının müsait olduğu zamana bırakma. Mutluluğunu uygun bir güne, hayallerini belirsiz bir geleceğe hapsetme.
Çünkü bazı kapılar yeniden açılır, bazı fırsatlar yeniden doğar; fakat geçen zaman, yaşanmamış hâliyle geri dönmez.
Kendinize geç kalmayın. Çünkü başkalarına verdiğiniz ömrün içinde, sizin de yaşanmaya değer bir hayatınız var.