BANA GÖRE DEĞİL, HAYATA GÖRE

İnsan gençken hayatı kendi istediği gibi yaşamak istiyor.
Her şey planladığı gibi olsun, insanlar onu anlasın, emek verdiği her şey karşılığını bulsun istiyor.

Olmayınca da hayata kızıyor.

Oysa zaman geçtikçe öğreniyor insan… Hayatın bize değil, bizim hayata uyum sağlamamız gerekiyor.

Bazı kapılar açılmıyor.
Bazı insanlar kalmıyor.
Bazı hayaller gerçekleşmiyor.

Ve biz uzun süre bunların nedenini sorguluyoruz.

Sonra bir gün geriye dönüp bakıyoruz.
İyi ki açılmamış dediğimiz kapılar, iyi ki bitmiş dediğimiz ilişkiler, iyi ki gerçekleşmemiş dediğimiz planlar oluyor.

Meğer hayat, bizden bir şey esirgememiş.
Bizi başka bir yere götürmüş.

Belki olgunlaşmak biraz da bu…

Her şeyi değiştirmeye çalışmak yerine, değiştiremeyeceklerimizi kabullenmek. Her kaybı bir yenilgi, her gecikmeyi bir başarısızlık saymamak.

Çünkü hayatın güzelliği, her şeyin istediğimiz gibi olması değil.

Bazen bir sabah güneşine uyanmakta, sevdiğimiz birinin sesini duymakta, sessizce içtiğimiz bir kahvede, hâlâ yeniden başlayabiliyor olmakta…

Ben artık hayata “Bana göre neden böyle olmadı?” diye sormak yerine, “Hayat bana şimdi ne anlatıyor?” diye bakmaya çalışıyorum.

Çünkü belki de mesele, hayatı kendimize uydurmak değil.

Bana göre değil, hayata göre yaşayabilmek.